ഭര്‍ത്തൃശുശ്രൂഷ

“ഭര്‍ത്താവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കല്‍ ഞങ്ങളുടെ കടമയാണ്“- ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി ക്ലാസില്‍നിന്ന് എണീറ്റുനിന്ന് ഇങ്ങനെ സംശയലേശമെന്യേ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ കെ സരസ്വതിയമ്മ പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കപ്പുറത്തുനിന്ന് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിക്കുന്നു‌ -“അയാളെന്താ വല്ല മാ‍റാരോഗവും പിടിച്ച് കിടപ്പിലാ‍ണോ?“ പുറപ്പെട്ടേടത്താണോ ഒരായിരം കാതം നടന്നിട്ടും? അതോ പിന്നോട്ടാണോ ഈ കുട്ടികള്‍ നടക്കുന്നത്?‌

മണല്‍ത്തരി

മഴ പെയ്തുതോര്‍ന്നപ്പോള്‍,എത്രയോ കാലമായി തുടര്‍ന്ന ഓട്ടം ഒന്നു നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍,ചുറ്റുമുള്ള ബഹളങ്ങളൊക്കെ ഒന്നടങ്ങിയപ്പോള്‍-ഇപ്പോഴാണ് ശബ്ദങ്ങളും തിരക്കും ഒക്കെക്കൊണ്ട് മറഞ്ഞിരുന്ന ഉള്ളിലെ ശൂന്യത വെളിപ്പെട്ടത്!ഇത്ര കാലവും അണിഞ്ഞിരുന്ന വേഷങ്ങളും ,പറഞ്ഞിരുന്ന അര്‍ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകളും ഒക്കെ എന്നില്‍നിന്ന് വേര്‍പെട്ട് ദൂരെ മറയുന്നു.ഞാന്‍ ഒരു വലിയ ഇല്ലായ്മയായി സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്നു.കൂര്‍ത്ത അറ്റങ്ങളുള്ള ഒരു പാറക്കഷ്ണം ,കാലത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്,ഒടുവില്‍ ഒരു മണല്‍ത്തരിയായി കടലില്‍ വിലയം പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ...

നിഴലുകള്‍

സങ്കടങ്ങളെ ആകഷിച്ചുപിടിക്കുന്ന ഒരു കാന്തം എന്റെയുള്ളിലുണ്ട്.നിഴലുകളാടുന്ന കിഴക്കിനിയിലെ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നോ,അമ്മയുടെ ഞരമ്പുകള്‍ എഴുന്നുനില്‍ക്കുന്ന കാലുകള്‍ നീട്ടിയിരുന്നുള്ള ഭാഗവതം വായനയില്‍ നിന്നോ, ദൈവങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുന്ന പള്ളിയറയിലെ ഗന്ധത്തില്‍നിന്നോ,അഗ്രശാലയുടെ അവശിഷ്ടനിഗൂഢതകളില്‍ നിന്നോ ,എവിടെ നിന്നാണെന്നറിയില്ല,ഇത് എന്റെയുള്ളില്‍ കുടിയേറിയത്.കര്‍ക്കശക്കാരായ ,സമര്‍ഥരായ മനുഷ്യരുടെയിടയിലൂടെ ഞാന്‍ എന്റെ പിഞ്ഞിപ്പോയ മനസ്സും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് നടക്കുന്നു...

ശൂന്യത

എല്ലാ ആളുകളുടെയുള്ളിലും ഒരു ശൂന്യതയുണ്ട്.സ്നേഹം കൊണ്ടും, പണം കൊണ്ടും, പ്രശസ്തി കൊണ്ടും ഭൌതികനേട്ടങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ഒക്കെ അതിനെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാന്‍ നാം പരിശ്രമിക്കുന്നു.എന്നാല്‍ പിന്നെയും ആ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ശൂന്യത ബാക്കിയാവുന്നു.ഒരു പക്ഷേ സര്‍ഗ്ഗാത്മകത കൊണ്ടോ ,ധ്യാനം കൊണ്ടോ നാം സ്വസ്ഥരായേക്കാം.